بررسي ميزان فرسودگي بين مشاوران ناحيه 4 شيراز

مقدمه :

هدف  هرانساني اگر بالاتر از منافع شخصي بوده و تنها براي نجات خود نباشد وبه فكر كمك ودستگيري همنوع باشد كه تكليف وامر وجداني  وراه اولياء الله وهاديان اهم بوده ، به انسان توانايي ومعنويت و استقامت فوق العاده مي بخشد وبه حيات معني و هدف مي دهد ( بهاري – 1372 ، ص 198 )

 اكثر مردم در طول زندگي دچار مشكلات و هيجانات ، تعارضها و ترديد هاي مي شوند كه خود به تنهاي قادر به رفع آنها نيستند بنابراين نياز به مشورت با افراد متخصص وآگاهي دارند تا به كمك آنها اقدام به رفع موانع نمودند و از طريق شور و مشورت با اين افراد به عمل مشكلات خود بپردازند روند مشاوره رابطه و مبناي ارتباطي را  فراهم مي كند  كه به واسطه آن امكانات و شناخت خود را كشف مي كند در چنين شرايطي عناصري مانند دانش ، مهارت ، تجربه ، آرامش خاطر مشاور است كه نتايج مثبت را ممكن مي سازد و عدم يا ضعف در هر يك از عناصر مذكور نتيج منفي به بار آورده وسبب هرسودگي شغلي مشاور مي شود ( ثنايي ، 1373 )

بنابراين موضوع آسودگي خاطر و آرامش فكري وسلامت جساني مشاوران و تاثير آن بر نحوه رفتارشان درمحيط كار و موثر واقع شدن آنها درافزايش يا كاهش نتايج بهينه مقوله اي است كه اكثر متخصصان  وروان شناسان بدان اشاره نموده  وبر اهميت آن اتفاق نظر داشته ومعتقدند كه اگر مشاور از آرامش و رضايت خاطر برخوردارنباشد نمي تواند براي ديگران عامل اثر باشد